• Styczeń 1978 roku - na Ziemię, na terytorium Kanady, spadają szczątki radzieckiego satelity Kosmos 954 z mikro-reaktorem jądrowym na pokładzie, co spowodowało lekkie skażenie w elipsie rozrzutu szczątków satelity.
• Lipiec 1979 - do Oceanu Indyjskiego spada amerykańska stacja załogowa SKYLAB. Wydarzenie to obserwował nasz rodak, kapitan jachtu Andrzej Urbańczyk. Mimo tego, że stacja ta spadła do oceanu, to jej szczątki znajdowano na terenie południowo-zachodniej Australii.
• Sierpień 1979 roku - nad Skandynawią, Morzem Bałtyckim, Polską i Ukrainą przeleciało coś, co nazwano potem Wielkim Bolidem Polskim, a co mogło być szczątkami jakiegoś obiektu kosmicznego, który spadł finalnie do Morza Czarnego...
• Styczeń 1986 roku - katastrofa amerykańskiego promu kosmicznego STS Challenger. Oficjalnie spowodowała ja nieszczelność spawu jednej z rakiet nośnych, nieoficjalnie mówi się jednak, że mogło tam dojść do zderzenia z fragmentem “kosmozłomu” lub niewielkiego meteorytu...
• Marzec 1986 roku - w wody Zatoki Pomorskiej wpadają trzy fragmenty niezidentyfikowanego “kosmozłomu” lub trzy meteoryty - ta druga możliwość jest wielokrotnie mniej prawdopodobna od tej pierwszej.
• Styczeń 1993 roku - niezidentyfikowany fragment “kosmozłomu” lub niewielki meteoryt spada w okolicach wsi Jerzmanowice, w Jurze Krakowsko-Wieluńskiej.
• Czerwiec 1993 roku - jest to jeden z najbardziej spektakularnych przykładów na zagrożenie ze strony “kosmozłomu” - szczątki satelity z serii Kosmos spadają wprost na kosmodrom Cap Canaveral na Florydzie, opóźniając o 22 sekundy start STS Endeavour, dzięki czemu uniknięto powtórki tragedii wahadłowca STS Challenger ze stycznia 1986 roku.
• Maj 1994 roku - niezidentyfikowany “kosmozłom” spada w okolicy Charkowa na Ukrainie, na całe szczęście w niezamieszkałej okolicy, i wybija krater impaktowy o średnicy 5 metrów!
• Kwiecień 1996 roku - do dziś właściwie nikt nie wie dokładnie, co stało się z chińskim satelitą szpiegowskim FSW-1, który spadł wprawdzie na Ziemię, ale nikt nie wie dokładnie - gdzie?!... Amerykanie twierdzą, że do Pacyfiku, a Rosjanie, że do Atlantyku, zaś gdzie spadł on naprawdę, tego nie wie nikt.
• Październik 1996 roku - niezidentyfikowany “kosmozłom” spada w rejonie Hebrydów Zewnętrznych i eksploduje w powietrzu, siejąc szczątki do oceanu. Tylko cudem nie ma ofiar w ludziach...
• Listopad 1996 roku - rosyjska sonda międzyplanetarna Mars-96 spada na terytorium Chile z ładunkiem 200 g silnie radioaktywnego plutonu-240.
• Maj 2000 roku - dwa kuliste zbiorniki - szczątki boostera statku kosmicznego spadają na terytorium RPA w okolicach Worcester i Capetown.

Na dwa tygodnie przed spadnięciem MIRA z orbity, kilku uczonych podniosło alarm w związku z odkryciem za panelami kabiny mieszkalnej stacji orbitalnej kolonii... grzybów. Oczywiście nie tych kapeluszowych, ale mikroskopijnych, coś w rodzaju drożdży czy grzybków powodujących grzybicę stóp albo wypadanie włosów. W PR-1 wypowiedziała się od razu pewna uczona - profesor mikologii, która ostrzegła, że te grzyby mogą stać się niebezpieczne z chwilą dostania się do atmosfery ziemskiej. Zahartowane w kosmicznych warunkach, zmutowane przez promieniowanie słoneczne i kosmiczne mogą stać się niebezpieczne dla biosfery Ziemi. Powołano się tu od razu na inny casus znalezienia na Księżycu żywej ziemskiej bakterii w formie przetrwalnika, na obudowie kamery TV sondy Surveyor 3, która po powrocie na Ziemię od razu się uaktywniła. Bakteria ta przeżyła 3 lata na Księżycu, w warunkach naświetlania promieniami UV A, UV B, UV C, X, gamma, kosmicznymi wreszcie; w warunkach wysokiej próżni - bo co to jest 10^-13 tego, co mamy na Ziemi? - i całkowitej suszy - o ironio! - Oceanu Burz... A zatem w warunkach stacji orbitalnej grzyby też mogłyby się rozwinąć i nieźle prosperować. Mogłyby także zmutować pod wpływem promieniowania i innych warunków długotrwałego lotu kosmicznego.
Głos zabrali specjaliści od tych ostatnich i unisono zapewnili nas, że ze strony tych grzybów nic nam nie grozi. Jak zapewniał prof. dr hab. Krzysztof Ziołkowski z Centrum Badań Kosmicznych PAN, grzyby te nie mogą być szkodliwe dla ludzi, bowiem ci ostatni nie ulegli jakiejś groźnej infekcji w czasie pobytu na stacji. Podobnego zdania był prof. dr Mieczysław Wojtkowiak z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie, dodając, że MIR i tak spłonie w gęstszych warstwach atmosfery i wraz z nim wszystkie grzyby i inne drobnoustroje. Tak samo uspokajał inż. Marian Gola z redakcji “Astronautyki”, który stwierdził, że jest to jedynie szukanie taniej sensacji, a nie rzeczywisty problem...

Ja nie podzielam ich zdania.
Grzyby to istoty wielce tajemnicze, i wiemy o nich niewiele, mimo tego, że są to największe istoty żywe na naszej planecie! Znaleźć je można wszędzie, od stratosfery po dno Rowu Mariańskiego i najgłębszych jaskiń. Plecha grzybni może rozróść się na kilka hektarów gleby i przeróść ja do skały macierzystej. Enzymy niektórych gatunków grzybów są w stanie dać sobie radę z betonem... Starczy? Spory grzybów byłyby w stanie przeżyć ekstremalne warunki lotu kosmicznego i rozwinąć się w przyjaznych im warunkach. To raz.

Po drugie: wiele rzeczy wskazuje na to, że istnieje możliwość “importu” na Ziemię obcych mikroorganizmów - czego dowodem są dziwne “elementy zorganizowane”, jak w uczonym bełkocie określa się mikroorganizmy (a raczej ich resztki) znalezione w meteorytach SNC, ALH-84001, EETA-79001 czy Orgeuil, (co do tego ostatniego uczeni mieli wątpliwości, czy nie chodziło o ziemskie mikroorganizmy, które zostały wpłukane do wnętrza meteorytu - ale jak???). Te mikroorganizmy były martwe, ale czy nie znaczy to, że mogą one mieć swe przetrwalniki? Przetrwalniki, które zaktywizują się, kiedy tylko znajdą się w sprzyjających dla siebie warunkach. A czekać mogą długo...

Po trzecie: nie wiem, kto wymyślił dogmat, że życie może istnieć tylko i wyłącznie w oparciu o białka węglowe? To my znamy jedynie ten schemat budowy żywych istot, a tak naprawdę, to może być przecież białko krzemowe, w którym atomy węgla pozostają bez zmian, ale rolę azotu przejmie właśnie krzem. Szczątki takich drobnoustrojów znaleziono w najstarszych skałach Gór Świętokrzyskich...

Nie sądzę, by grzyby z MIRA były groźne dla ziemskiej biosfery, jednakże w planach naszych misji załogowych na Marsa czy księżyce Jowisza musi się znaleźć także i punkt mówiący o wyjaławianiu wszystkiego, co zetknie się z gruntem tamtych ciał niebieskich. Najlepiej byłoby pozostawiać próbki gruntu, skał, itd. na orbicie wokółziemskiej czy w bazach księżycowych i tam je badać, by nie zawlec czegoś groźnego na Ziemię. Nic nie wiemy o istnieniu obcego życia i jego chemii, dlatego też - kiedy już mamy pewność tego, że to życie jednak istnieje - wszak obiekty znalezione w meteorytach są tego dowodem - musimy się mieć na baczności! Inaczej wskutek własnej nieostrożnej lekkomyślności skończymy tak, jak Marsjanie w “Wojnie światów”, H. G. Wellsa.